Emrah GENÇ

Kalemin Raksı

Be hey şehr-i Stanbul Yorgun kelimelerin yittiği hazan soğuğu sokaklarında her güneş hasret taşır güne. Zaman bi-misli hüzzam ki, akrebe…
Sevdim, divitimi daldırdığım gönlümden aldığım mısralar kanla yazdı sevgiliyi. Kelimeler bana ait sanıldı, aslında yarin hediyesiydi. Aşk gönül dünyama bahşetmiş,…
Saçlarının parmaklıklarında hüküm giydi ellerim. Her bir telinde dar ağaçları kurulmuş, her saniye birine asılırım Tüm ölümler frezya kokar
Bir zamanlar kalemim bütün servetimdi. Beyaz sayfaları kazar ruhumu kazanırdım. Neden sonra sustum. Soğuk duvarlar belirdi ve onları süsleyen dikenli…
Sevgilim, Bugün hicranla geçen bilmem kaçıncı gün. Sana özlemim beynimde kötü huylu tümör gibi yayılırken sürekli hasret nöbetleriyle sarsıyor beni…
Elbet bir gün… Huzursuzluğun zaman zaman yokladığı dünyana sebepsizlikler değmeyecek. Yaşadığın zifir en güzel güneşe kollarını açarak güzel bir gün…
Hüzün demledim gözyaşlarında Yüreğime doldurdum ilk damlasını Umut bardağı kırıldı Yürek katran siyahı Taşıyamaz oldu bu hüznün kavgasını