Emrah GENÇ

Özgür

Sevgilinin bakışları altında bir bahar sabahını seyreden divane yürek zihninin karanlığından kurtulan deliler misali coşkuyla sesleniyor: – Hoşgeldin bahar’ım. Hoşgeldin…
Satranç tahtasında hayata karşı oynuyoruz aşkımızla. Gurbet hamlesini yapıp şah çekti sanıyor ya hayat, bırak aldansın. Hâlâ bir olan yüreklerimizden…
Sayfalar dolusu şiirlere gizledim kokunu, kütüphaneler kurdum. Şimdi odam gül bahçesi… Sabahlara kadar gülistanlarda dolaşır Sadi’yi ararım. Sözlerinde aşka kanatları…
Gün yüzünü döndüğünde, tüm çekiciliğiyle baştan çıkarmaya çalışır arzı ve beni. Yuvarlak aynasından güzelliğindeki kusursuzluğu seyreder, ay denilen bakire… Gönül!…